เรื่องความรัก… เมื่อมันจบลง มักต่างฝ่ายต่างคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนผิด โทษกันไปโทษกันมาว่า … ตัวเองไม่ผิด แต่ถ้าเรามานั่งคิดจะรู้ว่า … ไม่มีใครผิด หรือผิดทั้งคู่
อยากบอกว่าสับสนไปหมดแล้ว มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา? ใครคือคนที่ผิด… เราหรือว่าเขาคนนั้นเราผิดที่เราไม่ห้ามใจตัวเอง… เราผิดที่เราหลงรักเขา…
เราผิดเหรอ?… ที่ห้ามใจของตัวเองไม่ได้ ทุกครั้งที่ผ่านมา เราเลือกที่จะเก็บมันเอาไว้กับตัวเอง… มากกว่าที่จะเอ่ยบอกใครคนนั้น ที่เราแอบรัก เพราะเรากลัว…
กลัว… ว่ามันจะไม่มีวันดีๆอย่างเมื่อวานอีกแล้ว กลัว… ว่าความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้มันจะหมดไป กลัว…ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม
แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ได้เห็นหน้า ได้พูดคุยบ้างก็ยังดี … ไม่ต้องการมากไปกว่านี้เลย จนวันที่เรามีตัวจริง ความรู้สึกนี้ก็หายไป
จนเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่า… มันเป็นอย่างไร ลืมรสชาติของความเจ็บปวดของการแอบหลงรักใครสักคน โดยที่เขา ไม่มีวันรู้ว่ามันเป็นอย่างไร
จนวันนี้…วันที่เราได้เจอเขาคนหนึ่ง เหมือนคนทั่วๆไป ไม่มีอะไรเด่น นอกจากความมีมนุษย์สัมพันธ์ดี ที่มีให้ ความมีน้ำใจที่เต็มเปี่ยม ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นระหว่างเรากับเขา
มันก็ระบุไม่ได้เหมือนกันว่าเป็นอะไร “เพื่อน” หรือ “คนพิเศษ” ทุกอย่างมันไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น ใช่ก็ไม่ใช่ จะไม่ใช่ก็ใช่ ไม่อยากเออออไปเอง ว่าเขามีใจให้… ว่าเขาสนใจ
เพราะเขายังทำแบบนี้กับอีก 10 คนอื่นๆ ไม่ได้แตกต่างจากเราเลย เขาผิด… แล้วผิดเพราะอะไรล่ะ ไม่รู้เหมือนกัน? ส่วนเราผิด… ที่มาคิดเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อน ผิด…ที่ไม่ยอมห้ามตัวเอง… ไม่รู้เหมือนกันเพราะอะไร
บอกตามตรงว่าเสียศูนย์มาก เรียกว่าเสียการทรงตัวไปเลยล่ะ ณ ชั่วโมงนี้ คิดไม่ออก บอกไม่ถูก และไม่มีอะไรจะพูดเลยแม้แต่คำเดียว มันตื้อๆๆ ตึ๊บๆๆยังไงบอกไม่ถูก เหมือนโดยไม้หน้าสามตีหัว สุดท้ายมันเลย กลัว… แต่ไม่รู้ว่ากลัวอะไรเหมือนกัน
และแล้ว… วันนั้นก็มาถึง วันที่เราเจ็บสุดๆ กับคนที่เราแอบหลงรัก และคิดว่าเขารักเราด้วย เขาพาใครมาแนะนำให้เรารู้จัก และบอกกับเราว่านี่คือแฟนเรา
ตอนนั้น…ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน ที่คิดว่าเขามีใจให้เรา…มันกลับไม่ใช่ เราได้แต่ถามตัวเองว่า…
“ทำไมเขาไม่เลือกเรา” “ทำไมเขาไม่รักเรา” “ทำไมเขาทิ้งเราไปง่ายจัง” “ทำไมความรักของเรา มันไม่มีค่าอะไรเลยเหรอ”
” ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำไมเขาต้องทำดี และเหมือนมีใจให้เรา” … และ ทำไมทำไมทำไม อีกนับล้านที่มันวิ่งไปมาจนแทบจะบ้า จนสุดท้ายมันก็ยังไม่ได้คำตอบ … และมันยังคงเป็นคำถามที่ค้างคาใจ กับฉันจนกระทั่งทุกวันนี้
