แนวคิดการสร้างหุ่นยนต์ขนาดเล็กเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ส่งไปสำรวจพื้นที่ห่างไกลไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่ จอห์น บาร์เกอร์ จากศูนย์วิจัยนาโนอิเล็กทรอนิกส์ มหาวิทยาลัยกลาสโกว และทีมงาน กำลังเริ่มลงมือศึกษารายละเอียดเพื่อหาทางทำให้เป็นจริงขึ้นมา นักวิจัยยอมรับว่าเป็นเรื่องท้าทายอย่างยิ่ง โดยเฉพาะการพัฒนาชิพคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กและเทคโนโลยีชั้นสูงเพื่อให้เป็นไปตามโจทย์ที่ตั้งไว้

หุ่นยนต์ฝุ่นอัจฉริยะ สามารถยัดเข้าไปในกรวยจมูกของยานสำรวจดาวเคราะห์ เมื่อผ่านเข้าชั้นบรรยากาศจึงถูกปล่อยออกมาให้ลอยไปตามกระแสลม ยกตัวอย่าง ชิพอัจฉริยะแต่ละตัวสำหรับส่งไปดาวอังคารอาจต้องมีขนาดประมาณเม็ดทราย แล้วเมื่อจ่ายกระแสไฟฟ้าเข้าไปสามารถเปลี่ยนรูปร่างของปลอกพลาสติกที่หุ้มชิพ หรืออาจบังคับทิศทางให้เดินทางไปยังเป้าหมายโดยกระแสลมแรงแค่ไหนก็ไม่เป็นอุปสรรค

อุปกรณ์ดังกล่าวประกอบด้วยชิพคอมพิวเตอร์ ซึ่งอยู่ในปลอกพลาสติก ที่สามารถเปลี่ยนรูปร่างตัวเองได้เมื่อแรงดันไฟฟ้าเพิ่มขึ้นหรือลดลง และยังสามารถรับคำสั่งจากระยะไกล นอกจากนี้ ผู้ควบคุมสามารถใช้เครือข่ายไร้สายสั่งให้หุ่นยนต์จิ๋วมารวมตัวปฏิบัติภารกิจเป็นกลุ่มได้

ในการออกแบบปลอกพลาสติกที่ใช้หุ้มชิพคอมพิวเตอร์ อาจทำให้มันย่นตัว หรือแบนราบได้ พลาสติกที่ย่นจะเพิ่มแรงฉุดให้ชิพฝุ่นอัจฉริยะยกตัวสูงขึ้นรับกระแสลม และเมื่อสั่งให้พลาสติกมันแบนราบ ชิพฝุ่นจะลดระดับลอยตัวลง

เครือข่ายไร้สายยังช่วยทำให้ฝุ่นสมองกลเหล่านี้รวมกลุ่มกัน โดย ดร.บาร์เกอร์ได้สร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ แสดงรูปแบบการทำงาน ชิพฝุ่นสามารถสื่อสารกับตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่มีไม่กี่ตัวที่สามารถติดต่อสื่อสารกับตัวที่อยู่ไกลออกไปมากๆ แบบจำลองยังแสดงให้เห็นว่า ชิพฝุ่นอัจฉริยะอย่างน้อย 50 ตัว สามารถจัดแถวเป็นรูปดาวห้าแฉกท่ามกลางกระแสลมปั่นป่วนได้

เมื่อชิพบินมารวมกลุ่มกันจะเพิ่มพลังประมวลผลข้อมูลมากขึ้น หรือสามารถกระจายข้อมูลไปยังชิพทั้งหมด จากนั้นรวมข้อมูลส่งสัญญาณกลับไปยังยานแม่