เพราะความพิการเป็นโปลิโอตั้งแต่เกิด ทำให้เวลาเดินทางไปเรียนเกิดอุบัติเหตุหลายครั้ง ผมใช้ไม้ค้ำยัน, ขาเหล็กดามขาจริงทั้ง 2 ข้าง เวลาขึ้นลงรถเมล์ก็ไม่สะดวก ทำให้ตกจากรถเป็นประจำ ยังไม่ทันก้าวขึ้นบันไดทั้ง 2 ข้าง รถเมล์ก็วิ่งไปแล้ว

พิเชษฐ์ เชษฐ์ กรุงเกตุ นักกีฬาวีลแชร์เรซซิ่งทีมชาติไทย เล่าถึงความยากลำบากในช่วงเรียนหนังสือระดับปริญญาตรี โดยขณะนั้นได้รับการอุปการะให้พักอาศัยอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กพิการและทุพพลภาพปากเกร็ดหรือบ้านนนทภูมิ และได้รับทุนการศึกษาจากกรมประชาสงเคราะห์ แม้เผชิญปัญหาแต่ก็ไม่ย่อท้อ พยายามจนเรียนจบได้รับปริญญาตรี ด้านวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ จากสถาบันเทคโนโลยีราชมงคลปทุมธานี คลองหก เมื่อปี พ.ศ.2542

หลังเรียนจบหางานทำไม่ได้อยู่ 2 ปี จนกระทั่งเจ้าหน้าที่บ้านนทภูมิได้ฝากงานให้ที่บริษัท เทเลคอมเอเซีย (ทรู คอร์ปอเรชั่น) ในตำแหน่งคอลเซ็นเตอร์ มีหน้าที่รับแก้ปัญหาทางโทรศัพท์ของลูกค้าในการใช้อินเตอร์เน็ต

ชีวิตการทำงานเริ่มไปได้สวย ขณะที่ความรักก็หวานชื่นเมื่อภรรยา ณวพรรณ ได้คลอดบุตรสาว น้องณัฐ ด.ญ.ณัฐพร ทำให้ครอบครัวดูจะลงตัวแล้ว แต่ปัญหาที่ตามมา คือรายได้ไม่เพียงพอ เพราะยังมีค่าใช้จ่ายอีกหลายอย่าง เช่น ผ่อนบ้าน, ผ่อนมอเตอร์ไซค์

ผมกับภรรยาต้องกินมาม่า ซึ่งกินทุกรส จนรู้ว่ารสไหนมีรสชาติอย่างไร ในเวลานั้นรู้เลยว่าเงินแต่ละบาทหายากขนาดไหน

ตั้งแต่วันนั้นพิเชษฐ์จึงคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัวให้ได้ ประกอบกับในเวลานั้นเพื่อนๆ ที่อยู่ในสภาพพิการเช่นเดียวกัน ซึ่งได้แข่งขันกีฬา พาราลิมปิคเกมส์ ปี พ.ศ.2543 ที่ประเทศออสเตรเลีย และประสบความสำเร็จ ทำให้ได้เงินรางวัลมาสร้างฐานะให้ดีขึ้น ซึ่งจุดนี้เป็นแรงบันดาลใจให้พิเชษฐ์มุ่งมั่นจะติดทีมชาติให้ได้

ในช่วงแรกที่ฝึกซ้อมวีลแชร์เรซซิ่ง พิเชษฐ์เล่าว่า ในการปั่นล้อ ทนเจ็บ มือพอง จนกระทั่งมือด้านไปเลย โดยได้ นายสุพรต เพ็งพุ่ม เป็นครูคนแรกจนมาถึงปัจจุบัน คอยดูแลทุกอย่างหาอุปกรณ์และสอนเทคนิคตั้งแต่เริ่มแรก ถ้าไม่มีครูคนนี้ ก็ไม่มีพิเชษฐ์ในวันนี้

เชษฐ์ ได้แชมป์และเหรียญทองหลายรายการ เช่น ได้ 3 เหรียญทองกีฬา อาเซียน พาราเกมส์ ที่เวียดนาม พ.ศ.2546, 2 เหรียญทอง พาราลิมปิคเกมส์ พ.ศ.2547 ที่กรีซ พร้อมสร้างสถิติโลก ผลัด 4 คูณ 400 เมตร, ได้ 3 ทอง 1 เงิน ใน เฟสปิคเกมส์ พ.ศ.2549 ที่มาเลเซีย พร้อมสร้างสถิติโลก 3 รายการ 100 เมตร, 200 เมตร และ 4 คูณ 100 เมตร ล่าสุด กีฬา อาเซียน พาราเกมส์ ที่จังหวัดนครราชสีมา เมื่อต้นเดือนมกราคม ได้ 5 เหรียญทอง และรางวัลเกียรติยศล่าสุด 2 รางวัลซ้อน คือ นักกีฬาคนพิการดีเด่น ปี พ.ศ. 2550 จากการกีฬาแห่งประเทศไทย (กกท.) และจากสยามกีฬาอวอร์ด (2 ปีซ้อน)

มาถึงวันนี้ครอบครัวกรุงเกตุมีความเป็นอยู่สบาย มีบ้านเป็นของตัวเองตามที่ฝันไว้ทุกอย่าง และยังได้ บริษัท โอเอ็กซ์ ของญี่ปุ่นมอบรถวีลแชร์คันใหม่ให้ด้วย ส่วนการแข่งขันพาราลิมปิคเกมส์ ที่ประเทศจีน ในเดือนสิงหาคมนี้ พิเชษฐ์บอกว่า คงเป็นครั้งสุดท้ายในรายการนี้ เพราะอายุ 33 ปีแล้ว ประกอบกับหัวไหล่บาดเจ็บเรื้อรังมานานและไม่หายขาด ทำให้ไม่สามารถซ้อมได้เต็มที่ และจะทำให้ดีที่สุดในปักกิ่งเกมส์เพื่อเป็นการทิ้งทวน จากนั้นคงรับใช้ชาติในรายการที่เล็กลงมา

ในตอนท้ายพิเชษฐ์ฝากขอบคุณ บริษัท ทรู ที่ดูแลเป็นอย่างดีตลอดมา

ผมได้รับการสนับสนุนทุกอย่าง เช่นเมื่อปีที่แล้วผมทำงานแค่ 2 เดือน เพราะติดฝึกซ้อมและแข่งขัน แต่ว่าบริษัทให้เงินเดือนตามปกติ ถือว่าในช่วงไปแข่งขันก็คือเวลาทำงานปกติ ผมจึงอยากให้บริษัทอื่นๆ ให้โอกาสคนพิการบ้าง ขอให้ได้แสดงศักยภาพในการแข่งขันกีฬา และเมื่อประสบความสำเร็จ สังคมก็จะยอมรับคนพิการมากขึ้นและสามารถอยู่ด้วยกันในสังคมได้ง่ายขึ้น

คนพิการต้องการได้โอกาสมากกว่าความช่วยเหลือ

หน้า 31