โดย การ์ตอง

ไม่มีใครสักคนที่เชื่อว่านายกรัฐมนตรีคนต่อไปจะประคับประคองรัฐนาวาให้อยู่ยาวได้ เกือบทุกคนเชื่อว่ารัฐบาลชุดใหม่แค่อยู่ปีหรือสองปีก็หรูแล้ว

และตรงนี้เองที่เป็นประเด็นสำคัญทำให้นักการเมืองบางกลุ่มเคลื่อนอย่างทุลักทุเล

หลังการสูญเสียอำนาจของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร พรรคไทยรักไทยล่มสลาย ส่วนหนึ่งยังคงอยู่กับพรรค แต่อีกส่วนหนึ่งกระจัดกระจายออกมาตั้งกลุ่มเพื่อหาหนทางจัดตั้งเป็นพรรค

กลุ่มที่ยังมั่นคงกับ ทักษิณ ชินวัตร เคลื่อนไหวการเมืองต่อในนาม พรรคพลังประชาชน ส่วนกลุ่มอื่นๆ หาทางออกให้กับตัวเองไปตามสถานการณ์

มัชฌิมา ของ สมศักดิ์ เทพสุทิน ตัดสินในนาทีสุดท้าย ยอมรวมกับ พรรคประชาราช ที่มี เสนาะ เทียนทอง เป็นหัวหน้า ประชัย เลี่ยวไพรัช เป็นเจ้าของไปแล้ว

กลุ่มลำตะคอง ของ สุวัจน์ ลิปตพัลลภ แยกตัวจาก กลุ่มสมานฉันท์ ไปรวมกับ รวมใจไทย ตั้งพรรครวมใจไทยชาติพัฒนาขึ้นมา

กลุ่มใหญ่อีกกลุ่มคือ สมานฉันท์ ที่มี พินิจ จารุสมบัติ-ปรีชา เลาหะพงษ์ชนะ-สุวิทย์ คุณกิตติ ที่ผนึกรวมกับ สุรเกียรติ์ เสถียรไทย กำลังอยู่ระหว่างการตัดสินใจ

แนวทางที่มีแนวโน้มสูงสุดคือ เข้าร่วมพรรคชาติไทย หากเงื่อนไขลงตัว

ย้อนกลับไปที่การเมืองในภาพใหญ่

ยังแบ่งเป็น 2 ขั้ว ขั้วแรกคือขั้วไม่เอาทักษิณ กับขั้วที่ยังยึดมั่นกับทักษิณ

ชัดเจนแล้วว่า ที่ไม่เอาทักษิณนั้น มี ประชาธิปัตย์ และ ประชาราช และ รวมใจไทยชาติพัฒนา

ส่วนที่ชู ทักษิณ นั้น แน่นอน พลังประชาชน

ส่วน ชาติไทย และ สมานฉันท์ ถึงแม้ว่าอึดอัดและไม่เลือกยืนอยู่ข้างหนุน ทักษิณ แต่ยังรักษาภาพกลางๆ ไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

เพราะเล่นการเมืองย่อมหวังได้เป็นรัฐบาล แต่เป้าหมายยึดกุมอำนาจรัฐเริ่มชัดเจนว่าแตกต่างกัน

หากแบ่งในมุมเป้าหมายทางการเมืองจะแบ่งเป็นกลุ่ม

กลุ่มหนึ่งเป็นเป้าหมายปกติ เล่นการเมืองย่อมมุ่งไปที่ได้บริหารอำนาจรัฐ ทั้ง ประชาธิปัตย์-ชาติไทย-รวมใจไทยชาติพัฒนา-สมานฉันท์-มัชฌิมา เดินในเส้นทางนี้

แต่อีกกลุ่มหนึ่ง แม้จะมีเป้าหมายกุมอำนาจรัฐ แต่มีวาระซ่อนอยู่เบื้องหลังคือ พลังประชาชน ดิ้นเพื่อเคลียร์พื้นที่ให้ ทักษิณ ชินวัตร ขณะที่ ประชาราช เดินเครื่องเต็มร้อยเพื่อเปิดทางให้ ประชัย เลี่ยวไพรัช เจ้าของพรรคตัวจริงมาเคลียร์ปัญหาทางธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน

ที่การเมืองยุ่งเพราะตรงนี้

เพราะการเลือกตั้งแต่ละครั้ง ผู้นำพรรคการเมืองต้องหาเงินมหาศาลมาลงทุน แต่เมื่อประเมินกันว่ารัฐบาลอยู่ได้ไม่นาน ทำให้ต้องคิดมากหากจะเททรัพย์สมบัติไปลงทุนสู้ศึกเลือกตั้งครั้งนี้

กลุ่มไม่มีวาระซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง แม้ยังอยากได้อำนาจรัฐ แต่ไม่อยากจะลงทุนมากเกินไปในรัฐบาลอายุสั้น

ขณะที่กลุ่มที่มีวาระเบื้องหลัง ไม่ได้คิดเช่นนั้น เพราะเชื่อว่าเวลาแค่ปีหรือสองปีก็น่าจะเกินพอสำหรับบริหารอำนาจรัฐเพื่อแก้ปัญหาชีวิตตัวเอง

ซึ่งเพราะกลุ่มแรกไม่พร้อมจะลงทุนนี่เอง ทำให้กลุ่มหลังเห็นว่าเป็นโอกาสดีที่จะเข้าไปกุมอำนาจรัฐได้ง่ายขึ้น จึงประกาศทุ่มเต็มที่

ตรงนี้เองคือความปั่นป่วน

ต้องยอมรับว่า แม้สภาพของพรรคการเมืองคู่แข่งจะตุปัดตุเป๋ แต่ ประชาธิปัตย์ ยังทะยานขึ้นมากุมกระแสความนิยมไม่ได้

ขณะที่นักการเมืองทุกกลุ่มยังหวาดหวั่นต่อ พลังประชาชน ที่สถานการณ์บังคับให้ดับเครื่องชน

ในภาวะที่ไม่น่าลงทุนทางการเมือง แต่เพราะฝ่ายที่มีวาระซ่อนอยู่เบื้องหลังเห็นว่าเป็นโอกาสดีนี่เอง ที่ทำให้ ทุน เป็นปัจจัยสำคัญ

ไม่อยากลงทุน แต่อยากชนะ ซึ่งเป็นความลำบากในการกำหนดเกมการเมือง โดยเฉพาะกลุ่มการเมืองที่ต้องการเดินในเส้นทางสายกลาง อย่างกลุ่มสมานฉันท์และมัชฌิมา

หากเลือกเส้นทางที่เดินอย่างกลางๆ ได้ โดยมีความหวังว่าจะมีการช่วยเหลืออาวุธที่จะสู้ศึก กลุ่มนี้พร้อมที่จะเลือกทางนั้น

ทั้ง สมานฉันท์ และ มัชฌิมา มีฐานคะแนนนิยมทางการเมืองในระดับที่หวังได้ว่าหากใครให้การสนับสนุน ผู้นั้นก้าวขึ้นสู่คู่ชิงนายกรัฐมนตรีแบบใครก็ประมาทไม่ได้

บรรหาร ศิลปอาชา เป็นผู้มีคุณสมบัติของผู้สนับสนุนเช่นนั้นที่สุด

ท่ามกลางการเมืองที่วุ่นวาย ความเปลี่ยนแปลงยังเกิดขึ้นไม่หยุด

ดูเหมือนหาก บรรหาร ศิลปอาชา ต้องการเป็นนายกรัฐมนตรี นี่เป็นโอกาสที่เหมาะเจาะที่สุด และหากนายกรัฐมนตรีชื่อ บรรหาร ศิลปอาชา ด้วยประสบการณ์ และคอนเนคชั่นทางการเมือง ไม่แน่ว่าจะประคับประคองรัฐนาวาได้แค่ ปีหรือสองปี

นาทีทองทางการเมืองเช่นนี้ ขึ้นอยู่กับว่า บรรหาร ศิลปอาชา เลือกที่จะเป็นแค่พรรคร่วมรัฐบาล หรือเป็นแกนนำจัดตั้งรัฐบาลเสียเอง

หน้า 4