โดย นันทนา แสงมิตร

เห็นออกแนวอาร์ติสต์ ชอบร้องเพลง เล่นดนตรี แถมยังมีอัลบั้มของตัวเอง In House 1 ร้องเพลงเองร่วมกับศิลปินอีกสองคนคือ หมู มูซู และ มินธือ นักร้องดาวรุ่งจากเวียดนาม

แถมยังชอบกิจกรรมในลักษณะ จัดงานเทศกาลศิลปะและวัฒนธรรมในรูปแบบโครงการที่ไม่แสวงหาผลกำไร

แต่ วราวุฒิ บูลกุล หรือ เป้ บอกว่า เขาก็เหมือนคนในตระกูลบูลกุลคนอื่นๆ ที่ใช้หลักคิดเรื่องการสร้างธุรกิจด้วยความฝัน

เมื่อฝันแล้วต้องทำให้สำเร็จ ทำไปโดยไม่แน่ใจว่าจะได้รับผลตอบแทนเป็นเงินหรือไม่

ถ้าครั้งหนึ่ง ร.ท.วันชัย บูลกุล ผู้พ่อเลือกที่จะสร้างธุรกิจโรงแรม ในรูปแบบที่ต่างไปจากธุรกิจพื้นฐานของครอบครัว ขายข้าวสารเหมือนนายมา-นางบุญครอง บูลกุล

โชคชัย บูลกุล เจ้าของฟาร์มโชคชัย ซึ่งมีศักดิ์เป็นอาของเขา ฝันอยากเป็นเคาบอย และได้แปรเปลี่ยนความชอบนั้นให้เป็นธุรกิจ ในรูปแบบที่เลี้ยงตัวเองได้

หรือ ศิริชัย อาอีกคนของเขา สร้างความฮือฮาให้กับตลาดด้วยการนำเม็ดมะม่วงหิมพานต์ สินค้าเกษตรราคาอีโคโนมีมาบรรจุใส่ซองทำเป็นสินค้าพรีเมียม

เขาบอกว่าฝันของเขาก็เหมือนกับพ่อ และญาติๆ ในตระกูลบูลกุลทั่วไป เพียงแต่รูปแบบวิธีการวิธีคิดแตกต่างกัน เพราะเขาเลือกที่จะสร้างธุรกิจ ผ่านงานศิลป์ของบริษัท จำกัด เฮ้าส์ ออฟ อินดี้ส์ ก่อตั้งขึ้นมาเมื่อปี 2541 ด้วยระบบคิดส่วนตัวของวราวุฒิคือศิลปะ เป็นประตูบานหนึ่งที่จะนำไปสู่ความละเอียดอ่อนรวมทั้งการค้นพบตัวเอง ช่วงแรกเริ่มด้วยการเป็นศูนย์กลางในการเผยแพร่งานศิลปะ และวัฒนธรรมทุกรูปแบบ ด้วยการนำบอร์ดนิทรรศการ เกี่ยวกับงานศิลปะและวัฒนธรรมไปวางไว้ตามมหาวิทยาลัยต่างๆ

ก่อนจะมีการพัฒนาต่อเนื่องมาเป็น Indies Arts School โรงเรียนสอนศิลปะและวัฒนธรรม ไม่จำกัดแขนงภายใต้ชื่อ Duck school เปิดสอนสาขาหลากหลายไม่ว่าจะเป็นคอร์สที่เกี่ยวกับไฟแนนซ์ การตลาด การบริหารจัดการ

Indies Organization บริการรับจัดอีเว้นต์ ครบวงจร

และ Indies Arts Space บริการจัดการพื้นที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ด้วยคอนเซ็ปท์แปลกใหม่

วราวุฒิ บอกถึงที่มาของ เฮ้าส์ ออฟ อินดี้ส์ ว่า มีเหตุผลเชื่อมโยงกับโรงแรมมโนราห์ งานหลักที่เขาเลือกมาช่วยเหลือวิชัย ผู้พ่อหลังกลับจากศึกษาทั้งระดับปริญญาตรี และโท สาขาบริหารธุรกิจและการเงินจากมหาวิทยาลัยบอสตัน ประเทศสหรัฐอเมริกา เมื่อ 12 ปีก่อนหน้านี้

ช่วงกลับจากอเมริกาเมื่อ 12 ปีที่แล้ว ยอดขายโรงแรมเริ่มตกเพราะมีข้อจำกัดเรื่องโครงสร้างโรงแรมทำให้ขยายห้องไม่ได้ จึงมีกลยุทธ์ต้องขยายร้านเพื่อดึงดูดด้วยการเปิดผับ และคาราโอเกะ

โจทย์ที่พ่อให้มาตอนนั้นโหดมากให้เวลา 60 วัน เพื่อวางระบบจ้างคน ทำทุกอย่างให้แล้วเสร็จ พอดีมีงานอดิเรกร้องเพลง เล่นดนตรีอยู่แล้ว เมื่อต้องมาบริหารโรงแรม จึงเลือกที่จะร้องเพลงเองด้วย

ช่วงเวลาเดียวกันนั้นมีการรื้อบ้านคุณปู่กับคุณย่า ลูกชาย 4 คน คือ ร.ท.วันชัย, โชคชัย, ศิริชัย และชาญ จากบุตรชายหญิงรวม 8 คน ไม่ต้องการขายที่แต่อยากทำอะไรที่เป็นอนุสรณ์

เหตุผลนี้จึงเป็นที่มาของประสานมิตรพลาซ่า บริหารงานโดยบริษัท บูลกุล บราเธอร์ บนเงื่อนไขว่าต้องส่งหลานชายที่ใช้นามสกุลบูลกุลเข้ามาเป็นกรรมการบริษัท

โชค บุตรของอาโชคชัย เปิดโชคชัย สเต๊กเฮ้าส์ ส่วนผมเลือกจะเปิดผับชื่อ คาจา ก่อนในตอนแรก เพราะตอนนั้นทำผับอยู่ที่โรงแรมมโนราห์ชื่อคาจากูกุ หลังจากนั้นจึงมาเปิดเฮ้าส์ ออฟ อินดี้ส์

ถึงวันนี้เฮ้าส์ ออฟ อินดี้ส์ ดำเนินการมาครบ 9 ปีแล้ว และวราวุฒิบอกว่ากำลังจะพัฒนาเข้าสู่รูปแบบธุรกิจที่สามารถเลี้ยงตัวเองได้จากช่วงแรกที่เน้นความเป็นองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรเป็นหลัก

ผ่านวิธีคิดทางธุรกิจเชื่อมโยงธุรกิจ ธุรกิจครอบครัวของวันชัยผู้พ่อซึ่งปัจจุบันวราวุฒิรับผิดชอบงานทางด้านโรงแรม พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ กลุ่มเกษตร มีตำแหน่งเป็นกรรมการผู้จัดการ ใน 3 บริษัทหลักคือ บริษัท มโนราห์ จำกัด, บริษัท วี.พี.บี แลนด์ ดีเวลล็อปเม้นท์ จำกัด, และบริษัท วี.พี.บี. อกริคัลเจอร์ จำกัด เข้ากับธุรกิจส่วนตัวบริษัท เฮ้าส์ ออฟ อินดี้ส์ เขาดำรงตำแหน่งกรรมการผู้จัดการ เช่นเดียวกัน

วราวุฒิเล่าถึงวิธีการเชื่อมโยงระหว่างธุรกิจครอบครัวซึ่งเขาแบ่งเวลาดูแลงานในช่วงเช้ากับธุรกิจส่วนตัวซึ่งใช้เวลาในช่วงบ่ายว่า ที่คิดไว้มี เช่น ทำรีสอร์ทที่แอบอิงศิลปะ วัฒนธรรม มีการแสดง มีงานนิทรรศการ ผับ ร้านค้า ขายของที่ระลึก

ใช้การสื่อสารด้วยเว็บไซต์ของเฮ้าส์ ออฟ อินดี้ส์ มีโปรดัคต์ทุกอย่างให้เลือกใช้บริการตั้งแต่ Indies Arts School, Indies Organization, Indies Arts Space และของที่ระลึกประเภทตุ๊กตาวูดู

เขาให้คำจำกัดความ เฮ้าส์ ออฟ อินดี้ส์ ว่า คือองค์กรที่เกี่ยวกับการพัฒนามนุษย์ โดยใช้เครื่องมือทางด้านศิลปะและวัฒนธรรม แต่ไม่ใช่องค์กรที่มุ่งเน้นเรื่องการผลิตชิ้นงานศิลปะ

วราวุฒิบอกว่า ทุกเรื่องที่ทำเกี่ยวข้องกับการพัฒนาทรัพยากรบุคคล เขามีความสนใจเป็นพื้นฐานเคยผ่านงานเป็นอาจารย์ในสาขาจิตวิทยาการบริหารทรัพยากรบุคคล คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และอาจารย์สอนเรื่องจิตวิทยาการพัฒนาทรัพยากรบุคคลให้กับวิทยาลัยนวัตกรรมศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ตามคำชักชวนของ ณหทัย ทิวไผ่งาม เพราะมีความเชื่อว่า คนส่วนใหญ่จะเข้าใจว่า หากมีอะไรผิดพลาดต้องแก้ที่ระบบ ทั้งที่คนเป็นปัจจัยสำคัญ

ในส่วนที่เกี่ยวกับการพัฒนาทรัพยากรบุคคล ได้ไอเดียมาจากประสบการณ์สอนมหาวิทยาลัย คือ Duck school หรือโรงเรียนสอนเป็ด

วรวุฒิบอกว่า ครึ่งหนึ่งของนักศึกษาที่เคยผ่านการเรียนการสอนทางด้านเศรษฐศาสตร์มาแล้ว มักไม่สนใจวิชาที่เกี่ยวกับเรื่องการบริหารจัดการ ต่างจากคนที่เรียนทางด้านศิลปะมักจะตื่นเต้นกับเรื่องที่เขาสอน

เขาจึงมาคิดพัฒนาโปรแกรมของโรงเรียนสอนเป็ดให้มีเลือกเรียนหลากหลายตั้งแต่ ไฟแนนซ์ บริหาร การเงิน เพื่อเติมเต็มในสิ่งที่คนอยากรู้

รูปแบบโรงเรียนใช้ความต่างโดยเลือกเอาศูนย์กลางที่อยู่ของคนเรียนเป็นตัวตั้งว่า มีที่พักอาศัยอยู่แหล่งไหนมากสุดแล้วเลือกที่จะไปสอนตรงจุดนั้น

ถ้าให้นึกถึงคำจำกัดความผมคิดว่า ผมเป็นนักพัฒนาที่ดันมีความรู้ทางด้านธุรกิจ แต่หากจะทำให้ยั่งยืนสามารถเลี้ยงตัวได้ ต้องมีมิติทางธุรกิจ มีผลตอบแทนทางด้านรายได้

จริงๆ แล้ว คุณอา หรือคุณพ่อ คิดเหมือนกับผม อย่างคุณอาโชคชัย อยากเป็นเคาบอยก่อน แต่ทำไมจะอยู่รอด เป็นเคาบอยได้ จึงเกิดธุรกิจขึ้น

หรือที่เขาสร้างตึกโชคชัย ที่สูงที่สุดในประเทศไทย จากตำนานที่ได้ฟังมา คือ ไปประมูลงานสร้างโรงแรมดุสิตธานี แล้วฝรั่งได้ไปจึงเกิดความรู้สึกว่า ทำไมคนไทยสู้ฝรั่งไม่ได้ เลยไปสร้างตึก ตอนเปิดแรกๆ ก็แย่เหมือนกัน แต่เมื่อทุกอย่างลงตัวก็ค้นพบว่า เป็นหนทางไปสู่ความสำเร็จ

มันเกิดจากความบ้าบิ่นของแต่ละคน ที่ไม่กลัวที่จะทำอะไรที่ไม่มีใครทำ

อย่างคุณอาศิริชัยที่ไม่ค่อยโปรโมตตัวเอง ลองย้อนรอยแต่ละอย่างที่ทำ ไม่เคยมีใครทำ ตอนทำสวนอาหารมาบุญครองก็ทำคนแรก ตึกมาบุญครองเป็นตึกเดียวที่ใช้หินอ่อนเยอะที่สุดในเอเชีย เพราะเขาขายหินอ่อน

คนที่ทำอะไรคนแรกมีโอกาสทั้งประสบความสำเร็จและล้มเหลวได้พร้อมกัน

พ่อผม อายุ 27 ทำโรงแรม เป็นโรงแรมแรกในเมืองไทยไม่พอแต่ครอบครัวบูลกุล ไม่มีใครทำโรงแรมมาก่อน ปู่-ย่าเริ่มจากขายข้าวสาร

เหมือนตอนนี้พ่อมองว่าเราแหวก เพราะทำโรงแรม แล้วลูกมาทำงานทางด้านศิลปะ-วัฒนธรรม แต่ปู่ขายข้าว พ่อทำโรงแรมยิ่งแหวกกว่าอีก

ผมก็เป็นแบบนั้น ชอบสิ่งที่ผมเป็น แต่อยากมีชีวิตอยู่กับมันได้ จึงต้องทำให้เป็นธุรกิจ เพื่อให้อยู่รอดได้

รูปแบบธุรกิจที่เขาคิดไว้ คือเฮ้าส์ ออฟ อินดี้ส์ เป็นโฮลดิ้ง คอมปะนี มีบริษัทที่อยู่ภายใต้การบริหารงานหลากหลาย ทั้งส่วนที่คาดหวังทางธุรกิจและทำโดยไม่มีเรื่องผลตอบแทนทางธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้องคละเคล้ากันไป

ทุกอย่างจะนำเสนอด้วยคอนเซ็ปท์ความต่าง ความหมายของคำว่า ต่าง ในมุมคิดของผู้ชายที่ชื่อ วราวุฒิ บูลกุล ไม่ใช่แค่ความน่าสนใจเท่านั้น หากแต่ยังเป็นเส้นแบ่งระหว่างคำสองคำคือ ความสำเร็จ กับ ล้มเหลว

คำว่าศิลปะของผมไม่ใช่เรื่องการวาดรูป แต่คือความละเอียดอ่อนในการใช้ชีวิต สามารถนำมาปรับใช้ในการบริหารงาน

สิ่งที่ทำอยู่คือศิลปะของการบริหาร โดยใช้ความละเอียดอ่อนของศิลปะช่วยให้การบริหารงานทำได้ดีขึ้น

หน้า 8

หน้านี้ถูกเปิดอ่านแล้วครั้ง