นายช่าง

ช่วงตั้งแต่วันที่ 1 กันยายน เป็นต้นมา จนถึงวันที่ 5 ตุลาคม 2551 การหาเสียงและการเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครก็จะดำเนินไปอย่างคึกคัก ถึงแม้จะมีการประท้วงขับไล่รัฐบาลอยู่ก็ตาม ดังนั้นแม้อาจจะดูเฉื่อยชาในตอนต้น แต่ก็คงจะเข้มข้นกันในตอนท้ายๆ

ตอนนี้เองที่บรรดาผู้สมัครรับเลือกตั้งทั้งหลายก็จะเสนอนโยบายวิธีคิดและวิธีทำงานสร้างสรรค์กรุงเทพฯ กันออกมาเพื่อจูงใจให้ตนเองชนะใจชาวกรุงเทพฯ ได้เป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานครอันทรงเกียรติ

ในรอบ 4 ปีที่ผ่านมา นโยบายทางด้าน ผังเมือง และ อาคารของกรุงเทพฯ ไม่ได้รับการเอาใจใส่เท่าที่ควร เพราะไม่มีนโยบายและผลการปฏิบัติการและความคิดทางผังเมืองอย่างเป็นรูปธรรม นอกจากมีแผนผังเมืองรวมกรุงเทพมหานคร ซึ่งกล่าวว่ามีขึ้นเพื่อเป็นแนวทางในการพัฒนาเมืองใน 10 ปี 20 ปี ข้างหน้า ให้เป็นเมืองน่าอยู่ แต่เท่าที่ดูเท่าที่เห็นแผนผังเมืองรวมกรุงเทพมหานครก็ยังเป็นแผนที่ระบายสีที่ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในทางกายภาพ

และในกรณีเรื่องนโยบายการก่อสร้าง การควบคุมอาคาร อาการเงียบสนิททางนโยบายก็ยังคงเป็นปัญหาของการก่อสร้างและการควบคุมอาคารอยู่เหมือนเดิม

ตัวอย่างสำคัญก็คือ การมอบอำนาจของเจ้าพนักงานท้องถิ่น ตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ในการปฏิบัติการเจ้าพนักงานท้องถิ่นของผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ไม่ปรากฏชัดว่าได้มอบอำนาจในการปฏิบัติราชการให้ใคร

โดยปกติที่ผ่านมาการมอบอำนาจการปฏิบัติราชการเจ้าพนักงานท้องถิ่นตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร จะมอบให้รองผู้ว่าฯ (คนใดคนหนึ่ง แต่ปัจจุบันไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นผู้รับมอบอำนาจ)

เพราะฉะนั้นเมื่อมีผู้ที่มีความประสงค์จะสอบถามเรื่องการก่อสร้างอาคาร โดยใช้สิทธิที่บัญญัติไว้ตามพระราชบัญญัติควบคุมอาคาร จึงไม่ได้รับคำตอบที่มีผลทางกฎหมายอย่างถูกต้อง

เรื่องทำนองนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เพราะในการขออนุญาตก่อสร้างอาคารการตรวจสอบรูปแบบจากกรุงเทพมหานคร ก็ใช้หลักเกณฑ์ทางข้อกำหนดกฎหมายเป็นตัวพิจารณาแต่เมื่อประชาชนจะใช้สิทธิตามกฎหมายกลับถูกปิดกั้นไม่ยอมให้ให้สิทธิ์

ยังมีเรื่องใหญ่ที่ปิดแต่ไม่เงียบก็คือ เรื่องที่มีผู้ขออนุญาตก่อสร้างต่อเติมแล้วยังไม่ได้รับใบอนุญาต ซึ่งใช้เวลาขออนุญาตถึง 9 ปี จึงฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากกรุงเทพมหานครถึง 200 ล้านบาท ถึงแม้ศาลจะพิพากษาให้ผู้ฟ้องร้องชนะคดี แต่ไม่พิพากษาให้กรุงเทพมหานครต้องจ่ายค่าเสียหายได้ตามคำฟ้องถึง 200 ล้านบาท แต่ก็ต้องจ่ายไปหลายล้านทีเดียว

เรื่องที่ค้างคามายาวนานอย่างนี้ ไม่พบว่าเจ้าพนักงานท้องถิ่นได้ดำเนินการออกนโยบายปรับปรุงอะไร และยิ่งในปัจจุบันการขออนุญาตก่อสร้างก็ยุ่งยากโดยไม่มีเหตุผลมากยิ่งขึ้น การอ้างการตรวจสอบ การอ้างข้อกำหนดกฎหมายที่นำมาพิจารณายังขาดหลักเกณฑ์และขาดความเข้าใจวัตถุประสงค์ของกฎเกณฑ์ยิ่งทำให้ยุ่งยากขึ้น

ขณะเดียวกันปัญหาการปฏิบัติตามกฎหมายควบคุมอาคารในฝ่ายของเจ้าหน้าที่ฝ่ายโยธาก็ไร้ประสิทธิภาพ การรับรองการตรวจสอบอาคาร การควบคุมการตรวจสอบก็ไม่เป็นไปตามที่กฎหมายบัญญัติ ฝ่าย กทม. ไม่สามารถออกหนังสือรับรองการตรวจสอบตามที่กฎหมายบัญญัติเป็นจำนวนมาก ประเมินกันว่ากว่า 2,000 ราย

ผลก็คือ การละเว้นไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย ถึงแม้จะไม่เกิดผลเสียหายที่จะต้องฟ้องร้องกัน ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 157 แต่ก็เชื่อว่าในไม่ช้าอาจมีคดีความที่ทำให้เสียเวลาเสียเงินเสียทองกันเปล่า

ทั้งหมดเป็นสิ่งที่อยากได้คือ คำมั่นจากผู้สมัครเป็นผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ว่า จะดำเนินการทางผังเมืองอย่างไร แก้ไขปัญหาข้อขัดข้องในการปฏิบัติอันสร้างภาระและปัญหาแก่ประชาชนชาวกรุงเทพฯ โดยไม่จำเป็นอย่างไร